GESCHIEDENIS
    De grot was tot 1880 volledig onbekend in de omgeving. In de herfst van dat jaar ontdekte een jonge herder Jean Sahuquet genaamd de grot, terwijl hij schapen hoedde. Op een dag zag hij een vos in een rotsspleet verdwijnen en vanwege zijn jagersinstinct, bekend bij elke lokale bewoner van de hoogvlakte, voelde hij zich gedwongen het beest te vangen.
Na enkele uren werk, lukt het hem om de opening van de spleet te vergroten, die vervolgens breder werd zodat hij zichzelf door de spleet naar binnen kon laten glijden en bevond zich zodoende aan de ingang van de allereerste druipsteenzaal.Zeer onder de indruk van de eerste stalagmieten die hij zag, die hij naar men zegt als 'spoken' interpreteerde alsmede het geweldige galmen van zijn stem in die donkere spleet, durfde hij niet verder te gaan.
E.A. Martel, een jonge geoloog, toevallig in de buurt gedurende deze periode en ontdekte in de grote entrée-zaal vijf diepe putten.  Voor een stelselmatige exploratie van de diverse gangen was een vrij ingrijpende installatie nodig. Zodoende heeft de volledige ontdekking van de grote zaal, alsmede alle andere zalen moeten wachten tot 1988, een marquant jaar in de geschiedenis van de speleologie.
Sindsdien komen talrijke bezoekers deze wonderbaarlijke grot bezoeken. In 1891 werd het eigendom van Dargilan overgedragen aan de heren Schitz en Consorten, die begonnen met regelmatige bezoeken van de grot te organiseren. De Maatscahppij die zij tot dit doel vormden heette 'La France Pittoresque". Deze Maatschappij werd later vervangen door de "Société des Gorges du Tarn" en tenslotte de BV Dargilan.
In 1910 werden de eerste stroomkabel aangelegd, die geleidelijk de belichting van alle onderaardse zalen mogelijk maakte..
Tegenwoordig is Dargilan een van best ingerichte grotten, die het publiek kan bezoeken. Dankzij de werkzaamheden uitgevoerd in 1982 door Ephrem Passet kan met behulp van de modernste technieken een traject van 1 km bezocht worden.